Is dit Nederland?

Meer en meer agressie tegen zorgpersoneel. Artsen die bedreigd worden. Stalken van zorgmedewerkers… het is dagelijkse praktijk geworden! We hebben protocollen en cursussen omgaan met agressie. Maar mensen…. Waar hebben we het over. Is dit werkelijk hoe we als land willen zijn?

Met verbazing lees ik vele krantenberichten in de TC Tubantia over overvallen, berovingen, scheldpartijen, drugskoeriers die op scholen af en aan rijden. En bijvoorbeeld onderstaand artikel uit de TC Tubantia.

Ik stel dan voor dat onze zoon keihard werkt in een supermarkt en door regen en wind afreist en uren ploetert in de winkel. En dan komt DE dag…hij koopt zijn droomscooter. Je ziet hem vol trots zijn eigen gekochte voertuig presenteren.  Maar vervolgens is er zo’n malloot die hem zo ernstig bedreigd, die de grond onder zijn voeten vandaan slaat en zorgt dat je zoon een dik trauma oploopt. Een malloot die waarschijnlijk de hele dag geen snars uitvoert en al vapend/onder invloed zijn dag doorbrengt. Verschrikkelijk.

Ongelooflijk in wat voor een land leven we? Waar zijn de normen en waarden van vele mensen gebleven? De dader? Die krijgt hooguit een paar weken werkstraf. Hij zal vast een traumatische jeugd gehad hebben of een ander verzachtende oorzaak wordt aangedragen. Maar wat zeggen de ouders van zo’n dader? Hoe reageert de familie? Wat bezielt iemand om dit te doen?

Ik verbaas me ongelooflijk over deze absurde, trieste wereld. Gisteren zag ik een 33 jarige vrouw, die geen woord Nederlands sprak. Ze woonde bijna 10 jaar in dit land en was net als haar man volledig afgekeurd hier. Haar man had een hernia in de nek maar weigert een operatie en ze vertelde dat hij blij was thuis te zijn, zo kon hij hele dagen sporten. Ze vertelde zelf wat bekkenklachten te hebben, maar had nog nooit een medisch specialist ervoor bezocht. Ze vroeg me letterlijk of ze een verklaring van mij kon krijgen, zodat ze schoonmaakhulp thuis kon krijgen vanwege haar zeer milde goed behandelbare huidziekte. Helaas is dit meer dan dagelijkse praktijk geworden. Zo had ik ook een patiënt die zei: “mevrouw jij ook afgekeurd worden? Ik ken goede advocaat, die regelen voor jou. Is mooi thuis zijn, jij moet bij kindjes blijven, vrouw hoort thuis. Jij te hard werken, niet nodig mevrouw”. Tja, hij bedoelde het vast heel aardig.

Ik weet dat dit een gewaagde blog is, maar het is de wereld geworden en tegenwoordig zijn er weinig mensen die hun hart laten spreken! Afschuwelijk toch. Zeker zie ik zoveel andere kanten van deze wereld en tref ik zoveel mooie mensen op mijn poli. Ik hoop dat we een leven gaan krijgen waarbij er meer aandacht komt voor de normen en waarden van mensen. Meer respect hebben voor elkaar. Elkaar durven aan te spreken, waarbij we positiviteit uitstralen, elkaar wat gunnen. Echte interesse in de medemens hebben, er zijn voor elkaar en zo is mijn verlanglijst lang…..Ook het nieuwe kabinet zal hier een rol in hebben. Verander de wereld en begin bij jezelf.