Avondklok

Gisterenavond ging de avondklok in. Net voor 21 uur was ik thuis, deze tijdsdruk is natuurlijk nieuw voor iedereen.

Overdag naar Rotterdam gereden in de zon, wat ontzettend genieten met prachtige verhalen van de (kleine) koters op de achterbank! Sinds afgelopen weekend (verjaardag van de jongste) heb ik nu twee tieners. Heerlijk om er weer eens op uit te gaan. Woorden als “he gast, relaxt men, chillen” blijven een irritatiebron voor mij, maar vliegen nog wel eens uit de mond van vooral onze jongste.

Net voor de opening aanstaande vrijdag heb ik een nieuwe praktijk bezocht van twee zeer bekenden. Wat een feest was dat. Het is een soortgelijke praktijk als DermaTwente. Prachtig wat een mooie kliniek is het geworden en wat een geweldige indeling hebben ze gekozen, met een ruime wachtruimte om jaloers op te zijn.

Ik weet nog dat ik twee jaar geleden net voor de opening alles ging inrichten, bepalen waar wat kwam te liggen, in welke ruimte de behandelstoel moest staan en ga zo maar door. Een deja vue wat ik daar ervaarde. Prachtig om te zien. En wat een power en energie en drive hebben deze twee eigenaren.

We werden zo ongelooflijk gastvrij ontvangen. Het was even ontroerend te zien, hoe onzeker ze toch waren. Weten de huisartsen ons wel te vinden? Hoe deed jij dat Ilse? Het antwoord is eigenlijk simpel: Kwaliteit bieden, kwaliteit onderscheidt zich altijd en is tevens de beste reclame. Daarnaast dien je juist in een nieuwe praktijk tijd te nemen voor de patiënten (people start to heal, when they feel heard). En als laatste maar misschien wel het meest belangrijke, door jezelf te durven zijn! Juist door je kwetsbaar op te stellen, bereik je zoveel meer.

Als je een diagnose niet weet, deel dit dan met de patiënt! Verzin er geen verhaal omheen. Zorg daarna, dat je keihard zoekt naar de juiste diagnose. Gelukkig komt het niet vaak voor, maar van zo’n aparte casus maak ik een hele fotodocumentatie en deel dit, in overleg met patiënt, met meerdere collegae. Gelukkig heb ik een groot netwerk en bel ik meerdere experts uit de academische ziekenhuizen. Juist dan kan je je kracht laten zien. Tijdens een poli doe je bijna 99% op routine, maar juist die ene procent… Is het mooie van ons vak!

Laatst hadden collega Frank en ik zo’n zeldzame dermatose. Bleek dat er slechts vijf patiënten ooit in de literatuur beschreven zijn (UK en USA, laatste dateerde van 1993). Nog nooit is in Nederland een soortgelijke casus beschreven. Je moet het natuurlijk ook kunnen zien. We gaan dit nu met goedkeuring van de patiënt voor onze collegae in Nederland publiceren. Altijd leuk.

Daarna vervolgde onze reis naar een collega, waar ik mee in het bestuur zit van de domein vaten (spataderzorg). Superleuk om weer eens lekker te kunnen sparren met elkaar, tips en trics te delen. Ze is een goeroe op het gebied van de diabetische wonden (wonden veroorzaakt door suikerziekte).

Op de terugweg bedacht ik me, precies dit is het waar ik zoveel energie van krijg. Gisterenavond heb ik tot erg vroeg vanochtend (3 uur) doorgewerkt aan het uitwerken van alle nieuwe plannen van de praktijk en dat zijn er zoveel, de introductie van mijn PhD student beoordeeld zodat hij verder kan.

Patiëntenzorg is eigenlijk maar een klein zeer waardevol onderdeel van mijn werkzaamheden, naast het runnen van een bedrijf. Dat laatste is eigenlijk het kunnen zien wat de sterke kanten van de werknemers zijn en dat verder ontwikkelen. Daarnaast probeer ik steeds meer progressie te maken en een duidelijke visie te blijven behouden. Verder vind ik feedback belangrijk van personeel, patiënten en vrienden om me heen.

Een groot deel van mijn tijd gaat zitten in vrijwilligerswerk. Dat is iets wat ik met zoveel passie doe en waar ik zo van geniet. Binnenkort kom ik in een raad van toezicht van een prachtig bedrijf en ook daar kijk ik naar uit. Het is namelijk nieuw voor mij.