In het middaguur miste Ilse Korft op het toilet het zeeppompje. En vervolgens ook andere spullen. Navraag onder collega’s leverde niets op. „Ik dacht niet eens aan diefstal, misschien had de gastvrouw de spullen wel even meegenomen om ze schoon te maken.” Toen haar man de beveiligingscamera’s in en rond de kliniek uitlas, kwam de aap uit de mouw. Met de tas ging de dievegge van de ene ruimte naar de andere.
Slecht tegen onrecht
„Ik kan heel slecht tegen onrecht en al helemaal niet tegen liegen. Als je mij boos wilt krijgen, dan is het daarmee”, vertelt de dermatoloog en eigenaresse van Kliniek Twente. „Ik wist: met aangifte doen bij de politie help ik deze vrouw niet. Dat gevoel had ik gelijk: deze vrouw heeft serieuze hulp nodig.”
Dus belde Kroft de dochter van de dievegge, want zij stond als patiënt in het bestand van Kliniek Twente. „Ik vroeg de dochter eerst hoe ze eruitzag toen ze bij ons was, welke kleren en schoenen ze aan had. Even dubbelchecken. Toen het wel duidelijk was dat zij het inderdaad was, kreeg ik het nummer van haar moeder. Ik confronteerde haar met de camerabeelden en ze gaf het meteen toe. Dat vond ik al mooi.”
Ze schaamde zich
Kroft sommeerde haar om de spullen de volgende dag voor 12.00 uur terug te brengen. „Dat durfde ze niet, ze schaamde zich. Toen heb ik gezegd dat ze de spullen bij de balie mocht achterlaten. Ik had toen wel tegen de receptioniste gezegd dat ze mij even moest bellen als ze er was.” Ze bracht de spullen terug, aan de tas hing een kaartje met de tekst: ‘Bedankt voor deze tweede kans’.
In een polikamer volgde een gesprek tussen de eigenaresse van de kliniek en de dievegge, die zei dat het niet goed met haar ging en dat ze de kluts kwijt was. Van een geldprobleem was geen sprake en ze had nog nooit eerder gestolen, zei ze. Kroft: „Wij hebben een stichting die geld geeft aan goede doelen, dus ik bood haar aan om te helpen. Maar dat was niet nodig, zei ze.”
Nicht ärgern, nur wundern
Ilse Kroft vertelt dat de vrouw uit een Twents dorp verbaasd was over haar reactie. „Ze dacht dat ik heel boos zou zijn. Dat was ik eerst wel, later niet meer. Onze voorzitter van de raad van toezicht zegt altijd: ‘Nicht ärgern, nur wundern’. Dat ik het zo heb gedaan, zal ook mijn zorghart zijn. Wij kijken altijd naar de mens achter de patiënt.”
De Twentse dievegge beloofde hulp te zoeken. „Ik bel de dochter over een aantal weken nog even op, om te vragen hoe het met haar moeder gaat. Als het dan nog niet goed gaat, dan hoop ik dat ik haar huisarts mag inschakelen. Ik hoop dat ik haar geraakt heb en dat ze de stap naar een mooier en netter leven kan maken.”
Bron: 13 maart 2025 — Human interest over een bijzondere actie van een arts tijdens een afspraak. Tubantia