Klussen, klussen en nog eens klussen….

Elke vrije avond is mijn man weer in de praktijk te vinden na een stop van een paar weken. Van nieuwe accessoires op de toiletten, tot het aanleggen van elektriciteit voor de uitbouw. Na zijn werk tot vaak 2 uur ‘s nachts is hij aan het buffelen. Zonder geklaag, zonder gemopper…

Wat een werk heeft hij verzet. Petje af voor zijn doorzettingsvermogen en wilskracht. Deze spirit en toewijdingsvermogen zie ik terug bij vele familieleden om ons heen. Toch merk ik dat veelal jonge mensen 4 dagen per week willen werken en bewust kiezen voor vrije tijd en rust. Niets om over te oordelen, alleen ben ik er niet mee opgegroeid.

Momenteel zien we veel psycho-dermatologie. Mensen die krabben en blijven krabben (alternatief voor zichzelf snijden). Mensen die huilend tegenover me zitten en het leven niet meer zien zitten. Mensen die ongelooflijk lijden onder het drukke leven wat ze leiden. De omslag van lock down naar vol feesten is natuurlijk groot. Vele feestjes die ingehaald moeten worden…Mensen die zich opgejaagd wild voelen. “Feestjes… praat me er niet van”, zei een patiënt vandaag.

We wonen niet ver van het Hulsbeek. Afgelopen weekend was het weer raak, een bedrijfsfeestje van Jumbo Kuipers op de karting baan werd afgesloten met een grootse vuurwerkshow. Ondenkbaar vroeger toch? Een feestje alleen is tegenwoordig niet leuk meer, lijkt het. Het moet mooier, groter etc. En dus komt er om 12 uur vuurwerk aan te pas. Duizenden euro’s voor nog geen 10 minuten plezier, terwijl op geen 10 uur vliegen kinderen sterven van de honger. Hoe mooi was het geweest dit bedrag aan vuurwerk uit te sparen en te doneren aan Afrika/Oekraïne/voedselbank of ed?

Vandaag had ik een vrouw uit Oekraïne op de poli met haar zoon die tevens als tolk optrad. Wat een afschuwelijke verhalen, hoorde ik. De geluiden van de bommen die hij nadeed met een explosie van een flat naast de zijne. De angst die hij beleefd had, de treinrit van zijn woonplaats Charkow naar de grens was hels. Teveel mensen in een wagon, iedereen zat klem. Hij kreeg het gevoel dat hij stikte en raakte in paniek, werd benauwd en viel bijna flauw. De angst dat de trein werd opgeblazen, dreven hem tot wanhoop. De boosheid dat 1 man zoveel leed kan veroorzaken. Hij is iedereen kwijt, zijn vrienden, buren, vele familieleden. Afschuwelijk om deze verhalen te horen. Vreselijk wat mensen mee hebben moeten maken.