Vakantie…

Net terug van een week buitenland, even eruit. We gaan niet vaak weg, meestal kan het simpelweg niet. Maar met dank aan collega Frank (met een meer dan gerust hart draag ik patiënten aan hem over) en aan Daan, een grote topper van een praktijkondersteunster lukte het om weg te gaan. Ik werk samen in een geweldig positief team, maar ook de rest had vakantie!

24/7 samen zijn met ons gezin was heerlijk. Zonder een onvertogen woord… en beide zoontjes waren zelfs ineens dikke vriendjes. Ik kwam erachter dat ze alweer zoveel wijzer en verstandiger zijn geworden sinds vorig jaar. En ongelooflijk wat kan ik veel van ze leren wat betreft iPhone mogelijkheden, youtube taal et cetera. Mind blowing.

In zo’n vakantie heb je plenty time (jargon kids) om na te denken. Vele goede voornemens worden er ieder jaar gemaakt, maar in tegenstelling tot voorgaande jaren houd ik me er nu aardig aan (minder op de telefoon, gezonder eten, hoewel een salade toch al in mijn top 10 van lekkerste eten staat…).

Dit jaar hebben we besloten twee dagen aan het zwembad te liggen op een ligbedje omringd met meerdere parasols. De kinderen vermaakten zich opperbest in het zwembad. Normaal zien we weinig van een zwembad en zien we des te meer van de prachtige omgeving. Maar tja Corona….

Tijdschriften genoeg, maar ik had van een zeer sympathieke patiënt een prachtig boek gekregen over zijn vrouw die overleden is aan een melanoom. Ongelooflijk wat ontroerend en wat een echte liefde spat er uit dit boek. Een ware ode aan zijn vrouw, ontzettend bijzonder. Wat moet het emotioneel geweest zijn om dit te (laten) schrijven. Wat een dierbaar geschenk voor zijn kinderen en voor de familie van zijn vrouw en van hemzelf, hun vrienden, buren en noem maar op. Mijn kinderen voelden feilloos aan hoe zeer me dit raakte, het leven terug te lezen van een zeer bijzondere lieve vrouw die veel te jong het leven gelaten heeft. Helaas heeft deze patiënt nadien nog zoveel meer meegemaakt.

Op dat ligbedje zie je veel. Beroepsdeformatie zal ik het maar noemen.

Na die twee dagen was dit hetgeen ik zag:

• bij een Duitse mevrouw zag ik een groot melanoom op haar rechter onderbeen. Ze had al een afspraak bij een dermatoloog staan na haar vakantie.
• bij een Oostenrijkse man een basaalcelcarcinoom op de rug, een romphuidbaso genaamd. Een basaalcelcarcinoom is de meest voorkomende huidkanker.
• bij een Nederlandse man zag ik een nodulair basaalcelcarcinoom op zijn linker wang.
• bij een Italiaanse man zag ik vele actinische keratosen (voorlopers van huidkanker).
• bij een Belgische jongen een tierfell neavus (google maar eens).
• bij een Nederlandse dame zag ik dat haar gezicht wel echt misvormd was door teveel botox en fillers. Tjonge, welke arts heeft haar dit zo gespoten?!
• Natuurlijk zag ik veel meer dermatosen, zoals eczeem, acne, psoriasis en verder ook veel mensen met vitiligo.
• Tja en wat ik het meeste zag: mensen met morbide obesitas. Wellicht dat Corona er iets mee te maken heeft?

Ja ik ben wel uitgerust na deze vakantie, die anders was dan anders. Een andere tijd breekt aan, in een veranderde wereld. Rust? Maar rust past ook niet bij mij, schrijft deze voormalig SEH arts, nu dermatoloog. Ik wilde een nieuwe uitdaging in mijn leven, nou die kreeg ik en ik geniet er nog elke dag van.

Mensen, bescherm uw huid goed tegen de zon. Zet een zonnebril op. Smeer elke 2 uur ruim zonnebrandmiddel, blijf tussen 12 en 15 uur uit de zon.